search

ΑΡΘΡΑ

Μια προσωπική εκτίμηση για όσους εμφανίστηκαν από το 2000 και μετά, «εκπέμποντας» σύγχρονο στίγμα...

Η λίστα αυτή αποτελεί μια προσωπική εκτίμηση για τους καλύτερους σύγχρονους singers-songwriters. Προκειμένου να δοθεί το σύγχρονο στίγμα, για τη διαμόρφωσή της λήφθηκαν υπ' όψιν μόνο καλλιτέχνες που κυκλοφόρησαν το σόλο ντεμπούτο τους από το 2000 και μετά και βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην επικαιρότητα. Η λίστα περιλαμβάνει πρόσωπα που τραγουδούν οι ίδιοι σε όλα τους τα κομμάτια, γράφουν μόνοι τους (ή με πολύ περιορισμένη συνεισφορά τρίτων) τους στίχους και τη μουσική τους και εμφανίζονται είτε με το δικό τους όνομα, είτε με το όνομα ενός project, το οποίο όμως έχει έντονο προσωπικό χαρακτήρα και δεν λογίζεται ως μπάντα. Τέλος, για τη διαμόρφωση της λίστας αξιολογήθηκε μόνο η σόλο πορεία των καλλιτεχνών και όχι η δισκογραφία των συγκροτημάτων στα οποία ενδεχομένως συμμετείχαν προηγουμένως ή παράλληλα.

10. Perfume Genius


Ο Mike Hadreas έχει κυκλοφορήσει υπό το όνομα Perfume Genius 4 δίσκους μέχρι σήμερα. Οι συνθέσεις και οι ενορχηστρώσεις του είναι συνήθως απλές (με εξαίρεση ίσως τον περσινό του δίσκο) και ο ίδιος ακολουθεί μια μάλλον στιχοκεντρική προσέγγιση στη γραφή του. Περιστρεφόμενη γύρω από βαθιά προσωπικούς και ευαίσθητους θεματικούς άξονες, η μουσική του μοιάζει να λειτουργεί λυτρωτικά για τον ίδιο, στοιχείο όμως που δεν της στερεί τη δυνατότητα να αγγίζει τον οποιονδήποτε.



9. Laura Marling

H Laura Marling είναι 28 χρονών και έχει ήδη 6 δίσκους στον κατάλογό της, όλοι τους (λιγότερο ή περισσότερο) καλοί. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ό,τι πλησιέστερο υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Joni Mitchell: εξαιρετική κιθαρίστρια, ερμηνεύτρια και στιχουργός, με εντυπωσιακή για την ηλικία της ωριμότητα τόσο σε μουσικό, όσο και σε στιχουργικό επίπεδο. Μοιάζει πάντως να μην έχει παραδώσει ακόμη το magnum opus της...



8. Sharon Van Etten

Η Sharon Van Etten δραστηριοποιείται από το 2009. Έπειτα από μια σειρά αξιόλογων δίσκων, έφτασε στο απόγειό της το 2014 με το καταπληκτικό Are We There, όπου παρουσίασε μια εντυπωσιακή εξέλιξη στις μελωδίες της. Γράφοντας κατά βάση μπαλάντες, συνδυάζει επιρροές από folk, rock και country, προσδίδοντας στο μίγμα αυτό μια ιδιαιτερότητα χάρη στις διφωνίες που υπάρχουν σε πολλές από τις ηχογραφήσεις της.



7. Courtney Barnett

Πίσω στο 2015, το ντεμπούτο της σάρωσε τα πάντα με τους σπιρτόζικους στίχους του και τις γκαζωμένες του κιθάρες, καταφέρνοντας να αναδειχθεί σε ένα από τα καλύτερα indie rock άλμπουμ της δεκαετίας. Με τον δίσκο συνεργασίας με τον Kurt Vile (που ακολουθεί στη λίστα) και το φετινό της Tell Me How You Really Feel, κατάφερε να κρατήσει τη φλόγα της φήμης της αναμμένη. Αν μη τι άλλο, η Courtney Barnett έχει κάνει ένα πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα και μένει να δούμε πού θα το πάει από εδώ και πέρα.



6. Kurt Vile

Το αιθέριο και κατά κάποιον τρόπο ονειροπόλο στιλ του Kurt Vile τον βοήθησε να ξεχωρίσει από την πληθώρα των folk ονομάτων σε σύντομο σχετικά διάστημα μετά την αποχώρησή του από τους War On Drugs, και συγκεκριμένα με την κυκλοφορία του Smoke Ring For My Halo (2011) και του ακόμα καλύτερου Wakin On A Pretty Daze (2013). Οι μακρόπνοες, ψυχεδελίζουσες συνθέσεις του τελευταίου κατέταξαν τον Kurt Vile ανάμεσα στους κορυφαίους της σύγχρονης indie σκηνής.



5. Father John Misty

Ο Joshua Tillman μετράει 4 δίσκους υπό το όνομα Father John Misty, με τους πιο ενδιαφέροντες από αυτούς (το I Love You, Honeybear και το Pure Comedy δηλαδή) να συγκαταλέγονται στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς τους. Ο Tillman μπορεί να συγκρατεί την τραγουδοποιία του βαθιά θεμελιωμένη στις ρίζες, ωστόσο σε επίπεδο έκφρασης αποτινάσσει κάθε ίχνος καθωσπρεπισμού που θα αναλογούσε σε οποιονδήποτε συμβατικό τροβαδούρο. Αμφιταλαντεύεται επιδέξια ανάμεσα σε έναν ακραίο ρομαντισμό και σ' ένα θράσος στα όρια του ξεδιάντροπου, καταλήγοντας στη διπολικότητα μιας περσόνας ελαφρώς επηρμένης, πλην όμως γεμάτης ευαισθησίες. Με ταμπεραμέντο όλο σπιρτάδα και με φωνή κρυστάλλινα καθαρή, ξεστομίζει στίχους πνευματώδεις, γεμάτους σαρκασμό, αλλά και ειλικρίνεια. Επισφραγίζει έτσι τη μουσική του με εκείνο το βαρυσήμαντο προσωπικό αποτύπωμα που τόσο λείπει από τους σημερινούς καλλιτέχνες.



4. Joanna Newsom

Η έντεχνη αύρα της Joanna Newsom, σε συνδυασμό με τις μεγάλες διάρκειες των κομματιών της, την έχει καταστήσει απρόσιτη σε μια πολύ μεγάλη μερίδα ακροατών –στους ίδιους που ποτέ δεν αγκάλιασαν την πειραματική πλευρά της Björk, όταν εκείνη πέρασε σε αφηρημένες, λιγότερο εύληπτες μελωδικές δομές. Η αλήθεια είναι όμως ότι η avant-garde folk της σπουδαίας αυτής συνθέτριας, ερμηνεύτριας και αρπίστριας διατηρεί μια ηχητική μοναδικότητα, με την οποία, αν δεν συνάψεις σχέση μίσους, τότε σίγουρα θα συνάψεις σχέση πάθους. Ο κόσμος της Joanna Newsom παραπέμπει σε κάτι το παραμυθένιο και το απόκοσμο, ενώ η ίδια μοιάζει με ξωτικό ή κάποιου είδους μυθική αιθέρια ύπαρξη όταν παίζει την άρπα της και τραγουδάει με την νεραϊδένια της φωνή. Οι συναισθηματικές εξάρσεις του Ys (2006) το καθιστούν το κορυφαίο της έργο μέχρι σήμερα.



3. St. Vincent

To art rock της Annie Clark βρίσκεται στο σημείο όπου συγκλίνουν οι επιρροές από την Kate Bush και τον David Byrne, η τζαζ παιδεία της από το Berklee και η εμπειρία από τη μαθητεία της δίπλα στον Sufjan Stevens. Mε τον ομώνυμο δίσκο της (2014), παρουσίασε μια ολοκληρωμένη οπτικοακουστική πρόταση, καταφέρνοντας αφενός να διαμορφώσει έναν απόλυτα προσωπικό ήχο και αφετέρου να δώσει μια μοναδική, arty διάσταση στις performances, ενώ παράλληλα εξέλιξε απίστευτα τόσο την τεχνική της στην κιθάρα, όσο και τις (ήδη ευφυέστατες) συνθέσεις της. Οι υπόλοιποι 4 δίσκοι της, δε, κινούνται σε ανάλογα επίπεδα ποιότητας. Ελάχιστες μουσικές προσωπικότητες έχουν επεκτείνει τα όρια της pop τα τελευταία χρόνια τόσο όσο η St. Vincent. Αποτελεί ξεκάθαρα μία από τις πιο ουσιαστικές φωνές της τρέχουσας δεκαετίας –και έχει αρκετά δείγματα γραφής που το πιστοποιούν.



2. Bon Iver

Ηχογράφησε το πρώτο Bon Iver άλμπουμ σε συνθήκες απομόνωσης μέσα σε ένα τροχόσπιτο στη βαρυχειμωνιά του Wisconsin, χρησιμοποιώντας κατά βάση μια ανορθόδοξα κουρδισμένη κιθάρα και βέβαια το χαρακτηριστικό του falsetto. Κατόπιν διέθεσε τη μουσική του στο ίντερνετ και απέκτησε φήμη στόμα με στόμα (και με λίγη βοήθεια από την κριτική του Pitchfork), μέχρι που ο Kanye West τον εντόπισε και τον κάλεσε να συμμετάσχει στο My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010), οπότε και έγινε ευρέως γνωστός ακόμα και έξω από τους indie κύκλους. Για το δεύτερο άλμπουμ συγκέντρωσε μια στρατιά από μουσικούς, με αποτέλεσμα έναν ευρηματικό, εναλλακτικό folk ήχο και μερικές από τις καλύτερες ενορχηστρώσεις των τελευταίων χρόνων. Στο δε τρίτο άλμπουμ, εισήγαγε ηλεκτρονικά στοιχεία στη βάση του folk ήχου και πειραματίστηκε με τη χρήση της ανθρώπινης φωνής ως μουσικό όργανο. Σε ό,τι έχουμε ακούσει ως σήμερα, η δημιουργικότητα του Justin Vernon πιστοποιεί ένα μοναδικό ταλέντο της σύγχρονης τραγουδοποιίας.



1. Sufjan Stevens

Ο Sufjan Stevens έκανε ντεμπούτο στη δισκογραφία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με δύο μάλλον αδιάφορους δίσκους, ωστόσο στη συνέχεια εξελίχθηκε στον κορυφαίο singer/songwriter της νέας γενιάς των indie καλλιτεχνών, μέσα από μια αλληλουχία πραγματικά εντυπωσιακών κυκλοφοριών με ροπή άλλοτε προς την pop και άλλοτε προς τη folk.

Ο πρώτος σπουδαίος του δίσκος, το Michigan του 2003, ήταν από τους πρώτους που εισήγαγαν μια πληθωρική ενορχηστρωτική λογική στον χώρο του σύγχρονου indie, με χρήση διαφόρων ειδών πνευστών, μεταλλόφωνου και μπάντζο, πρακτική που αργότερα ακολούθησαν μπάντες όπως οι Arcade Fire, ο Bon Iver, οι Mumford And Sons, οι Beirut, οι National και άλλοι. Την επόμενη χρονιά επανήλθε με το Seven Swans, ένα αληθινό folk κομψοτέχνημα, αλλά στο καλλιτεχνικό του ζενίθ έφτασε το 2005, όταν κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό Illinois, δίσκο που του χάρισε ευρεία αναγνώριση και που κατέκτησε δικαίως μια θέση στους καλύτερους της δεκαετίας των 2000s.

Το επόμενό του βήμα με το κάπως πιο πειραματικό The Age Of Adz του 2010 ήταν αμφιλεγόμενο, αλλά ο χρόνος φαίνεται να το δικαιώνει. Αυτό που δεν αμφισβητείται από κανέναν είναι ο τελευταίος του δισκογραφικός θρίαμβος με το Carrie & Lowell του 2015, έναν σπαρακτικό δίσκο απώλειας εμπνευσμένο από τον χαμό της μητέρας του, ο οποίος αποτέλεσε και μία από τις κορυφαίες μουσικές καταθέσεις εκείνης της χρονιάς. Ως δε κερασάκι στην τούρτα ήρθε και η φετινή υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το “Mystery Of Life”, το οποίο έντυσε μουσικά την ταινία Call Me By Your Name ως βασικό θέμα. Η κορυφή στη λίστα αυτή δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην ανήκει στον Sufjan Stevens.



* To κείμενο αποτελεί μια τροποποιημένη εκδοχή άρθρου που δημοσιεύτηκε προηγουμένως στο Avopolis.